เริ่มแล้วงานมหกรรมพืชสวนโลก 2569 จัดขึ้นที่พื้นที่หนองแด อ.เมือง จ.อุดรธานี ไปจนถึงวันที่ 14 มี.ค.2570 รวม 134 วัน ภายใต้แนวคิดความหลากหลายแห่งสรรพชีวิต สายสัมพันธ์แห่งผู้คน สายน้ำ และพืชพรรณ สู่การดำรงชีวิตที่ยั่งยืน
นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี กล่าวเปิดงานว่า รัฐบาลมุ่งหวังให้งานนี้ เกิดประโยชน์ต่อประชาชนอย่างทั่วถึง ไม่ว่าจะเป็นเกษตรกร โรงแรม และธุรกิจบริการ พร้อมยกระดับบทบาท จ.อุดรธานี ในฐานะแหล่งเกษตร อาหาร และการท่องเที่ยว
ผลจากการจัดงานครั้งนี้จะไม่สิ้นสุดลงเมื่องานจบ เพราะวางแผนต่อยอดที่ให้เกิดประโยชน์ต่อเนื่อง เป็นแหล่งเรียนรู้พืชสวน เป็นพื้นที่จะแสดงสินค้า และนวัตกรรมทางการเกษตร
สามารถรองรับการจัดกิจกรรมระดับนานาชาติ ควบคู่กับการดูแลพื้นที่ชุ่มน้ำ และทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อให้การลงทุน และความร่วมมือครั้งนี้สร้างคุณค่าแก่ชุมชนในระยะยาว
สำหรับไฮไลต์สำคัญของงาน คือการรวมตัวของสวนนานาชาติ 32 สวน จาก 17 ประเทศ และ 2 องค์กรนานาชาติ พร้อมสวนจากหน่วยงานภาครัฐและเอกชนของไทยอีก 16 สวน
นอกจากนี้ ยังมีสวนจัดแสดงพรรณไม้กว่า 50 สวน รวบรวมต้นไม้หายาก และพืชพันธุ์โดดเด่นจากทั่วโลก พร้อมไม้ดอกไม้ประดับหมุนเวียนกว่า 1 ล้านต้น ตลอดการจัดงาน
รัฐบาลคาดหวังว่า งานนี้จะเป็นแรงขับเคลื่อนเศรษฐกิจ และการท่องเที่ยวของ จ.อุดรธานี และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยตั้งเป้าดึงดูดผู้เข้าชมกว่า 3.6 ล้านคน คาดว่าจะสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนทางเศรษฐกิจกว่า 2 หมื่นล้านบาท
ครอบคลุมธุรกิจโรงแรม ร้านอาหาร การเดินทาง สินค้าเกษตร ผลิตภัณฑ์ชุมชน ช่วยเพิ่มโอกาสให้ผู้ประกอบการท้องถิ่น ต่อยอด จ.อุดรธานี เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวระดับนานาชาติ และเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวของอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง
มหกรรมพืชสวนโลกครั้งนี้ นับเป็นโอกาสสำคัญที่ประเทศไทยจะได้แสดงศักยภาพด้านการเกษตร การท่องเที่ยว และวัฒนธรรมสู่สายตานานาชาติ เหมือนเมื่อครั้งเคยจัดมาแล้ว 2 ครั้งที่ จ.เชียงใหม่ เมื่อปี 2549 และปี 2554
นั่นคือผลที่รัฐบาลคาดหวัง โดยเฉพาะในแง่การขับเคลื่อนเศรษฐกิจในพื้นที่ และภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ที่คาดว่าจะเกิดเงินหมุนเวียนสะพัดในระดับหมื่นล้าน
แต่ในอีกด้านหนึ่งนั้น รัฐบาลจะต้องคำนึงถึงเช่นกัน อาทิ หลังจบงานแล้ว การดูแลจัดการสถานที่ ต้นไม้ อาคาร จะต้องไม่ปล่อยทิ้งร้าง จะทำอย่างไรเพื่อต่อยอดตรงนี้ รวมถึงสภาพสิ่งแวดล้อม เนื่องจากบริเวณดังกล่าวเป็นพื้นที่อนุรักษ์ของชาวบ้าน
หวังว่ารัฐบาลจะพัฒนาพื้นที่ให้เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้านที่นั่น หรืออาจจะพัฒนาเป็นแหล่งเรียนรู้ด้านพืชสวน พรรณไม้ และความหลากหลายทางชีวภาพ ตามที่รัฐบาลรับปากไว้