เรื่องราวของ ‘ป๊อก ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล’ ศิลปินที่ตัดสินใจออกจากบ้านเกิดที่กรุงเทพฯ ไปตามหาความฝันในนิวยอร์กเกือบสิบปี จนวันหนึ่ง ได้เกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนการสร้างงานศิลปะของเขาไปอย่างสิ้นเชิง จากความฝันที่จะมีงานในแกลเลอรีดัง เขาหันมาใช้ท้องถนนเป็นสตูดิโอ มีคนไร้บ้านเป็นแบบ รวมทั้งเป็นครูผู้สอนความหมายของคำว่าบ้านและชีวิต กว่า 7 ปี 700 ชีวิต กับการวาดภาพคนไร้บ้าน จากนิวยอร์ก ปารีส ลอนดอน กรุงเทพฯ ถึงค่ายผู้ลี้ภัยโรฮิงญาที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่บังกลาเทศ นี่คือการเดินทางที่เต็มไปด้วยการแลกและการจ่ายราคา การดูถูก สูญเสีย ล้มลง และลุกขึ้นพิสูจน์ตัวเองไม่รู้กี่ครั้ง แต่เป็นการเดินทางที่ทำให้เขาได้ทบทวนความหมายของ ‘บ้าน ความหวัง ศิลปะ และชีวิต’ ในแบบที่เราอาจไม่เคยมองเห็น
ไร้บ้าน ไม่ไร้หวัง
ความคิดเห็น 9
คู่เเข่ง เดอะโค้ช รถขนฝัน
อันไหน สุข ที่ตัวเรา ไม่เดือดร้อนใคร ดีสุดครับ
งานกำกับภาพ ตัดต่อภาพ ดีมากเลยนะ ไม่อ่อม ฟีลรายการหนังพาไป เชื่อว่าดูแล้วต้องได้พลังบวกอะไรบ้างแหละ ใครมีบัตรmpass ว่างๆก็ไปดูเถอะ ยืนโรงไม่นานหรอก ไม่ถูกจริตคนไทย แต่ชื่นชมที่ตั้งใจทำงานดีๆออกมา
ศิลปิน คือ ผู้สร้างสรรสิ่งใหม่ ศิลปะ ไม่มีถูก ไม่มีผิด
โคตรเท่ห์ ต้องไปดูแน่นอน
ขนาดดูหนังตัวอย่าง ผมยังแอบเห็นว่า มันเนือยๆ ไม่น่าสนใจเลยครับ เพราะส่วนตัวไม่ชอบงานศิลปะประเภท วาดภาพลงสี แนวๆ นี้เท่าไหร่ หนังกึ่งสารคดีแบบนี้ เห็นใน Netflix ยังไม่กดเข้าไปดูเลย ไม่ได้ว่า ตัวหนังไม่ดีนะครับ เพราะก็ดูตั้งใจสร้างดี แต่มันคือหนังโคตรเฉพาะกลุ่ม ที่ไม่น่าเอามาฉายในโรง เพราะมันน่าจะอยู่ในโรงไม่เกิน 5 วัน จนโรง Major ต้ิงถอดโปรแกรมฉายออก เนื่องจาก โรงจะว่างมาก ไม่มีใครไปดู หนังไทยพวกนี้ ผมหมายถึงเรื่องนี้ และหลายๆ เรื่อง หนังไทยอย่าง ล่าม ที่ขาดทุนมโหฬาร จนผู้สร้างออกมาบ่น หนังไท...
นึกว่า ฮิเดะกิ โคจิม่า
นี้ถ้าไม่เห็นตอนท้าย ก็ไม่รู้ว่าเป็นภาพยนตร์ฉายโรงเลยนะ
ศิลปิน หากไม่มีต้นทุนชีวิต จะยังคงศิลปินที่อยากเป็นศิลปินอย่างที่หวังได้หรือไม่