หดหู่ ดญ. 16 ถูกตร.ขัง 18 วัน ทั้งที่ไม่ผิด ทรมานจนขาดอาหารตาย นน.เหลือ 20 กิโล
แม่ชาวญี่ปุ่นยื่นฟ้องรัฐบาลญี่ปุ่นและจังหวัดเฮียวโงะ เรียกค่าเสียหายราว 110 ล้านเยน จากกรณีจับกุมและควบคุมตัวลูกสาววัย 16 ปีไว้นาน 18 วันเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย จนลูกสาวกินอาหารไม่ได้ แล้วเสียชีวิตในเวลาต่อมา
ศาลแขวงโกเบเปิดพิจารณานัดแรกเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2569 ซึ่งทั้งฝ่ายรัฐบาลที่ดูแลพนักงานอัยการ และฝ่ายจังหวัดที่ดูแลตำรวจ ต่างขอให้ศาลยกฟ้อง ไม่ยอมรับความผิด
ผู้เสียชีวิตคือ รุนะ (นามสมมติ) เด็กหญิงวัย 16 ปี เธอเรียนจบชั้นมัธยมต้นแล้วเลือกทำงานสายดูแลผู้พิการเหมือนแม่ ที่สถานสงเคราะห์ผู้พิการแห่งหนึ่งในจังหวัดเฮียวโงะ ซึ่งผู้ใช้บริการส่วนใหญ่มีความพิการขั้นรุนแรงจนแทบสื่อสารไม่ได้
แม่เล่าว่าลูกสาวใช้เวลาส่วนตัวไปคลุกคลีกับผู้ใช้บริการจนสนิทสนม ดูแลพวกเขาเหมือนคนในครอบครัว
เรื่องทั้งหมดเริ่มจากงานอีเวนต์ในสถานสงเคราะห์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2568 ขณะที่ผู้ใช้พิการรายหนึ่งพยายามกัดผู้พิการอีกราย รุนะกับเพื่อนร่วมงานชายเข้าไปห้าม ทว่าต่อมาถูกกล่าวหาว่าใช้ฝ่ามือกดคางของผู้พิการรายนั้นหลายครั้ง
ผู้พิการอีกรายที่มีความพิการทางสติปัญญาอ้างว่าเห็นเหตุการณ์ จึงแจ้งไปยังสำนักงานเทศบาลว่าอาจเป็นการทำร้ายผู้พิการ กระทั่งวันที่ 17 มิถุนายน 2568 ตำรวจสถานีอาคาชิเข้าจับกุมรุนะกับเพื่อนร่วมงานชายในข้อหาทำร้ายร่างกาย
เรื่องโหดร้ายตรงที่ หลังรุนะเสียชีวิต ผู้ที่แจ้งเหตุกลับออกมายอมรับหน้าตาเฉยว่า “ตนพูดเกินจริงไป ความจริงแล้วเป็นเพียงการเอามือประคองไว้ ไม่ใช่การทำร้าย”
ฝ่ายโจทก์ยังระบุว่า วันเกิดเหตุมีคนอยู่ในงานถึง 35 คน แต่ตำรวจสอบปากคำเฉพาะผู้แจ้งเหตุเพียงคนเดียว โดยไม่ได้รวบรวมพยานหลักฐานเชิงวัตถุใด ๆ
ระหว่างโดนจับกุม รุนะปฏิเสธข้อกล่าวหามาตลอด แต่ฝ่ายสอบสวนขอให้ศาลสั่งห้ามเยี่ยม ทำให้เธอพบได้เฉพาะทนายความ ติดต่อคนนอกไม่ได้เลยแม้แต่พ่อแม่ ทั้งการเข้าเยี่ยมและจดหมาย ทนายความยื่นขอให้ปลดคำสั่งบางส่วนเพื่อให้ครอบครัวเข้าเยี่ยมได้ แต่ศาลไม่อนุญาต จากนั้นศาลยังอนุญาตให้ขยายเวลาควบคุมตัวอีก 2 ครั้ง รวมถูกคุมขัง 18 วัน
รุนะจดบันทึกสิ่งที่เจอไว้ในสมุดระหว่างอยู่ในห้องขัง เธอเขียนว่าถูกถามว่าตบคางไปกี่ครั้ง แล้วถูกพูดใส่ว่า “ที่จริงแกทำใช่ไหม พูดตรง ๆ มาสิ” ก่อนจะเขียนต่อว่า “หนูไม่ได้ทำจริง ๆ” ในบันทึกยังปรากฏคำพูดของเจ้าหน้าที่สอบสวนอีกว่า “บอกมาตอนนี้แล้วจะสบายใจขึ้น” และ “ไม่ได้อยากทำให้สถานสงเคราะห์ล่มจมสักหน่อย อย่าทำให้แม่ต้องเดือดร้อนเลย” ขณะที่ฝ่ายโจทก์ระบุว่าเจ้าหน้าที่ยังโกหกเธอว่าเพื่อนร่วมงานชายรับสารภาพไปแล้ว
หน้ากระดาษในสมุดเล่มนั้นมีรอยน้ำตาซึมอยู่หลายจุด รุนะเขียนไว้ว่า “ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง ทำไมต้องมาเจอแบบนี้ อยากได้อิสรภาพคืน” และ “หนูจะไม่ยอมแพ้” สลับกับข้อความถึงแม่ว่า “รักแม่ที่สุด อยากเจอเร็ว ๆ” กับ “อยากไปไหนมาไหนกับแม่ตลอด จะร้านสะดวกซื้อหรือที่ไหนก็ขอตามไปด้วย”
การถูกสอบสวนในสภาพที่ถูกตัดขาดจากคนรอบตัวบั่นทอนเธอลงเรื่อย ๆ จนกินอาหารไม่ได้ ซึ่งเชื่อว่าเป็นปฏิกิริยาจากการถูกจำกัดอิสรภาพ กระทั่งรุนะล้มลงเพราะภาวะขาดน้ำระหว่างช่วงขยายเวลาควบคุมตัว วันรุ่งขึ้นอัยการจึงสั่งไม่ฟ้องและปล่อยตัวออกมา
แพทย์วินิจฉัยว่าเธอมีภาวะเครียดเฉียบพลันกับโรคเครียดหลังเหตุสะเทือนใจ หรือ PTSD ทำให้กินอาหารไม่ได้ต่อเนื่อง และเสียชีวิตด้วยภาวะทุพโภชนาการเมื่อเดือนธันวาคม 2568 ขณะเสียชีวิตน้ำหนักตัวลดเหลือราว 20 กิโลกรัม
ในการพิจารณานัดแรกที่ศาลแขวงโกเบ ฝ่ายโจทก์ยืนยันว่าการแจ้งเหตุทำร้ายไม่มีมูลมาตั้งแต่ต้น และการสอบสวนของตำรวจกับอัยการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนแม่ของรุนะขึ้นแถลงด้วยตัวเองว่า ขอให้เปิดเผยข้อเท็จจริงและเหตุผลว่าเหตุใดจึงต้องควบคุมตัวลูกสาวของเธอ พร้อมกล่าวสั้น ๆ ว่า ขอให้ขอโทษลูกสาวของฉัน
ด้านฝ่ายจำเลยปฏิเสธทั้งความไม่ชอบด้วยกฎหมายของการสอบสวน และความเชื่อมโยงระหว่างการจับกุมกับการเสียชีวิต หัวหน้าสำนักงานตรวจการ ตำรวจจังหวัดเฮียวโงะ ระบุว่าได้พิจารณาแล้วเห็นว่าการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจและการปฏิบัติในสถานที่ควบคุมตัว ไม่มีความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการชดใช้ค่าเสียหายของรัฐ จึงขอให้ศาลยกฟ้อง และจะชี้แจงรายละเอียดในชั้นศาลต่อไป
ทนายความฝ่ายโจทก์เรียกร้องให้เปิดเผยคลิปบันทึกภาพและเสียงการสอบปากคำ โดยให้เหตุผลว่าสังคมควรได้รู้ว่าเด็กหญิงวัย 16 ปีถูกสอบสวนอย่างไร ขณะที่แม่ของรุนะเรียกร้องให้ตำรวจและอัยการหันมาแก้ปัญหาที่ญี่ปุ่นเรียกว่า ยุติธรรมตัวประกัน ซึ่งผู้ต้องหาที่ยืนยันปฏิเสธข้อกล่าวหามักถูกควบคุมตัวนานกว่าปกติ พร้อมฝากว่าขอให้รับฟังเสียงของคนที่บอกว่าตัวเองไม่ได้ทำ และอย่าลืมเรื่องการปกป้องชีวิตกับศักดิ์ศรีของคน
ก่อนขึ้นศาล แม่ของรุนะให้สัมภาษณ์ว่าอยากพูดด้วยปากของตัวเองว่าลูกสาวบริสุทธิ์ และย้อนเล่าว่า ตอนถูกปล่อยตัวออกมาในสภาพผอมแห้ง
ลูกสาวบอกกับเธอว่าอยากให้อีกฝ่ายขอโทษ เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วก็ช่วยไม่ได้ แต่ถ้าขอโทษกันจริง ๆ แม่ก็ให้อภัยได้ แม่ยังเล่าด้วยว่าหลังได้รับการปล่อยตัว รุนะขอให้เธอหารถเข็นไฟฟ้ามาให้ เพราะอยากกลับไปทำงานและป้อนข้าวให้ผู้พิการด้วยตัวเองเท่าที่ยังทำไหว
อ้างอิงจาก : Kansai TV, Kansai TV newsランナー, Sun TV, Sankei Shimbun, Kansai TV (Yahoo! Japan News)
- ไร้มนุษยธรรม! เจ้าหน้าที่ รพ.ญี่ปุ่น แอบถ่ายคลิปคนไข้คลานกับพื้น โพสต์เหยียดลงโซเชียล
- วันนี้! ตัดสิน ผู้กำกับโจ้ หรือ โจ้เฟอร์รารี ปมใช้ถุงดำรัดผู้ต้องหาเสียชีวิต
- รู้จักโรค PTSD อาการป่วยทางจิตใจ ผลกระทบจากความรุนแรงในอดีต