เคยคิดหรือไม่ว่าหากไม่มีความมุ่งมั่นของ “เฟื้อ หริพิทักษ์” เราอาจไม่มีโอกาสได้เห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังตามวัดเก่าแก่ที่สมบูรณ์ในวันนี้ ความอ่อนช้อยในงานประติมากรรมของ “เขียน ยิ้มศิริ” ฝีแปรงนามธรรมของ “สวัสดิ์ ตันติสุข” หรือความนิ่งสงบอันทรงพลังของ “ทวี นันทขว้าง” ไปจนถึงงานทดลองกึ่งแนวคิดของ “ชลูด นิ่มเสมอ” บุคคลเหล่านี้ทำให้คำว่าศิลปะไม่มีขีดจำกัด หรือแม้แต่ลายเส้นตวัดสีดำอันดุดันที่สะท้อนสัจธรรมชีวิตของ “ถวัลย์ ดัชนี” และความอลังการของศิลปะไทยประเพณีประยุกต์แบบ “เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์” ผู้เนรมิตวัดร่องขุ่นให้กลายเป็นจุดหมายปลายทางของคนทั่วโลก